Wielkie fale na niebie czy to możliwe? Pewnie, jak je sobie narysujesz albo naturze się znudzi patrzenie na zwykłe niebo i stworzy własne fale na niebie. Chmurki te zwą się wtedy chmurami Kelvina-Helmholtza, występują stosunkowo rzadko, a za ich nietypowym kształtem czai się kawałek interesującej fizyki. Jest na to jakiś ważny wzór i wiele naukowych pojęć do tego ale ja wam to wytłumaczę, tak jak ja rozumiem to zjawisko.
Aby chmury Kelvina-Helmholtza powstały, potrzebne są dwie warstwy powietrza o różnej gęstości, czyli cieplejsza i chłodniejsza. Ale to nie wszystko , ponieważ te masy powietrza muszą poruszać tak, aby górna płynęła z inną szybkością niż dolna.
Teraz jeżeli w okolicy tych zawirowań znajdzie się trochę skroplonej pary wodnej, powstanie tam „pofalowana” chmura, dla której odległość wirów, czyli tych kreskówkowych fal, zależna jest od różnicy prędkości i gęstości sąsiadujących ze sobą warstw powietrza.
Co ciekawe powstawanie chmur Kelvina-Helmholtza jest dla pilotów ważnym wskaźnikiem niestabilności w atmosferze, będących sygnałem możliwości wystąpienia turbulencji.
Zjawisko powstawania spontanicznych zawirowań na granicy dwóch płynów jest dosyć powszechne i zostało zaobserwowane również dla warstw gazów na Jowiszu i Saturnie, jak również głęboko w oceanach, gdzie na granicy prądów morskich spotykają się wody o różnym zasoleniu.
Potoczna nazwa tych obłoków to „chmury van Gogha”. Wielu ekspertów sztuki uważa, że to właśnie takie zjawisko pogodowe zainspirowało artystę do namalowania arcydzieła „Gwiaździsta noc".
